بازیکنان عزیز لر تبار فوتبال کشور که افتخاراتی در میادین ورزشی دارند ، باید بدانند مردم سرمایه آنها هستند و نه حکومتهایی که توسط مردم انتخاب و سرنگون و به زباله دان تاریخ میروند .

«حبیب در رختکن عکس خمینی را وارونه کرد. مایلی‌کهن، نادر فریادشیران، امیر مرزوقی و بقیه به‌تندی به او پرخاش کردند. حبیب مثل همیشه آرام بود و گفت: با واژگون کردن عکس، انقلاب واژگون نمی‌شود.»جمهوری اسلامی جان ورزشکاران بسیاری را گرفته است. یکی از آن‌ها حبیب خبیری است؛ بازیکن ۲۹سالۀ تیم ملی فوتبال که خرداد ۱۳۶۳ اعدام شد.

با این حال، هراس از بازتاب منفی اعدام این فوتبالیست محبوب باعث شد، برخلاف روال معمول در «اعدام‌های انقلابی»، خبر محاکمه و مجازات او به مطبوعات راه نیابد، تا جایی که حتی کیهان ورزشی و دنیای ورزش، هفته‌نامه‌های ورزشی پرتیراژ وقت، نیز از درج هر خبری دربارۀ او منع شدند.

علاوه بر سانسور، شدت سرکوب‌ها و خفقان شدید و جریان جنگ هشت‌ساله هم که به نیمه رسیده بود، باعث شد این اعدام حتی در سالیان بعد هم در جامعۀ فوتبال ایران و جهان واکنش خاصی برنینگیزد.

«لاجوردی در جمع زندانیان می‌گوید حتی نمی‌خواهم به تلویزیون بیایی و مصاحبه کنی. ندامت تو همین‌جا کافی است تا عفو بشوی. صدای غرش‌آسای زنی در صف بلند شد و فریاد زد "حبیب، مردانه بمیر". این زن نامزد خبیری بود و لاجوردی هر دو را اعدام کرد.»

جمهوری اسلامی تاکنون فیلم ضبط‌شده از خبیری را پخش نکرده است؛ فیلمی که بر ابهامات خانوادۀ او افزوده و دلیل اعدام حبیب را همچنان معمایی بدون پاسخ می‌دانند.

برخی همبندان حبيب که آزاد شده‌اند، به خانواده‌اش گفته‌اند اتهامات ما بيشتر از حبيب بود. از نحوۀ ضبط آن فیلم بی‌اطلاعیم اما بستگان خانواده خبیری می‌گویند او پیش از زندانی‌شدن نیز در نامه‌ای به برادرش، بریدنش از هواداری مجاهدین را اطلاع داده بود. همین موضوع را در وصیتنامه‌ای که به دست خانواده‌اش رسید نیز تکرار کرده است.

ادامه مطلب: فوتبال تاریخی سرشار از خدمت و خیانت دارد...